Incrible o que pode supo\u00f1er sa\u00edr nun xornal. Vale, foi na contraportada e a toda p\u00e1xina. E non nun xornal calquera sen\u00f3n, nin m\u00e1is nin menos, que \u00abna Voz\u00bb, pero a transcendencia que acadou a nosa viaxe foi algo incrible!!<\/p>\n
Foi un gusto falar con alg\u00fan Amigo (quero po\u00f1elo como se merece, en mai\u00fasculas) que aproveitou a ocasi\u00f3n de verme no xornal para facer algo que se nos esquece con demasiada frecuencia. Coller o tel\u00e9fono na man e falar cos amigos que, estando lonxe, fai alg\u00fan tempo que non vemos. Par\u00e9cenos que por telo de amigo no facebook xa chega, pero non. Non hai emoticono que substit\u00faa o son dunha risa!!!<\/p>\n
Pola contra, hai que aguantar que presumindo que est\u00e1 un (case) igual agora que cando se sacou a foto cos nenos de Chezi, xa fai nove anos, che digan que \u00e9 porque ten un o \u00abcart\u00f3n\u00bb tapado… Pois cachete en toda a cara que d\u00e1 a realidade, lembrando que o tempo pasa e que hai que aproveitalo. Pangono, pangono, sen presa pero sen perder o tempo. Que alg\u00fan outro te chame \u00abFrai Ricardo\u00bb pois \u00e9 outro dos efectos colaterais da nosa sa\u00edda na prensa. En fin, aos amigos disque hai que perdoalos, pero como algunha vez, a\u00ednda que espero que non, se rompa a nosa amistade, \u00eddevos preparando!!!<\/p>\n
Grazas de novo a Mar\u00eda Cedr\u00f3n<\/a> polo estupendo artigo e a La voz de Galicia<\/a> pola s\u00faa publicaci\u00f3n.<\/p>\n Ricardo.<\/p>\n